Reforma wojskowego szkolnictwa zawodowego przeprowadzona w 1967 zapoczątkowała nowy okres w dziejach dęblińskiej szkoły lotniczej, która 1 stycznia 1968 stała się jedyną w Polsce uczelnią wyższą kształcącą personel latający i przyjęła nazwę Wyższa Oficerska Szkoła Lotnicza im. Jana Krasickiego (WOSL). Dokonane wówczas zmiany organizacyjne dotyczyły głównie struktury kształcenia teoretycznego i jego programu, który wydatnie rozszerzono, a okres studiów przedłużony do 4 lat. Szkoła dęblińska stała się odtąd uczelnią techniczno-wojskową, nadającą absolwentom stopień podporucznika–pilota lub nawigatora 3 klasy i dyplom inżyniera-dowódcy. Nastąpiły zmiany w metodyce nauczania, która w większym stopniu oparta została na dydaktyce szkoły wyższej. Ogromnej pomocy w tej dziedzinie udzielili pracownicy dydaktyczno-naukowi Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie.

W tym czasie kształcenie podchorążych realizowano na przemian ze szkoleniem praktycznym w powietrzu. Pierwsze trzy semestry, wspólne dla wszystkich kierunków, generalnie poświęcone były na kształcenie ogólne politechniczne, ideowopolityczne i częściowo specjalistyczne. Semestry 4., 6. i 8. poświęcone były na praktyczne szkolenie w powietrzu (kandydaci na pilotów) lub praktyki na innych stanowiskach, w zależności od kierunku studiów. W semestrach 5. i 7. realizowano dalsze kształcenie, z przewagą przedmiotów zawodowych i specjalistycznych. Promocja absolwentów odbywała się na przełomie listopada i grudnia. W WOSL realizowano studia na następujących kierunkach: pilot (samolotu odrzutowego, transportowego i śmigłowca), nawigator latający, nawigator naziemny, oficer sztabu, oficer polityczny.

Od 1966 do 1996 w szkole jednocześnie prowadzono kształcenie i szkolenie lotnicze studentów z zagranicy, między innymi z: Syrii, Indii, Iraku, Libii, Algierii i Birmy. W tym miejscu należy wspomnieć komendanta szkoły gen. bryg. pil. dr. hab. Józefa Kowalskiego, który podczas 18 lat dowodzenia uczelnią (1963-1981) dokonał przełomu w kształceniu kadr lotniczych. Dzięki niemu nastąpiły szybki rozwój naukowy kadry dydaktycznej oraz rozbudowa infrastruktury szkoły. Staraniem gen. Kowalskiego, a także kadry, podchorążych i społeczeństwa Dęblina wybudowano i odsłonięto w 1969 pomnik poświęcony Bohaterskim Lotnikom Dęblińskiej „Szkoły Orląt”.